کسانی که تاریخ آمریکا را از زمان کشف این قاره و سپس هجوم مهاجران و قتل عام سرخپوستان و به بردگی کشیده شدن سیاه پوستان و متعاقب آن جنگ های استقلال و شمال و جنوب و نهایتا شکل گیری ایالات متحده آمریکا را مرور کرده باشند از رخداد روز شنبه که منجر به دستگیری مادورو شد شگفت زده نخواهند شد .
کشوری با بیشترین ذخایر نفتی که کاشف و استخراج کننده ی اولیه آن شرکت های آمریکایی بوده اند که پس از ملی شدن صنعت نفت در این کشور ارتباطشان را قطع کرده اند و از آن زمان تاکنون تحت تاثیر چنین تصمیمی با بحران های زنجیره ای ، تحریم و تهدید نظامی روبرو بوده است هر چند این که مادورو هم رفتار خوبی با مردم خودش نداشته و قادر به حل بحران های اقتصادی که منجر به مهاجرت چند میلیون نفر از این کشور گردیده نشده نیز شایان توجه است . ضمن این که چنین عملیاتی بدون هماهنگی با برخی دولتمردان ونزوئلایی و برنامه ریزی برای نوعی شبه کودتا امکان پذیر نبوده همان گونه که در زمان مصدق نیز عناصر نفوذی نقش محوری در سرنگونی دولت مردمی اش ایفا کردند.
دستاویزهایی که تا پیش از این در پیوند با قاچاق مواد مخدر و نقش مادورو در این زمینه مطرح شده بود حتی مورد تایید نهادهای اطلاعاتی آمریکا و سازمان ملل هم نیست کما این که ترامپ در مصاحبه ای که پس از ربایش مادورو انجام داد صراحتا به منافع نفتی آمریکا در این کشور اشاره کرد و مدعی اداره ی این کشور پس از مادورو توسط آمریکا شد و صراحتا گفت که ما خسارت وارد شده به شرکت های آمریکایی پس از ملی شدن صنعت نفت در این کشور را خواهیم گرفت که بدین ترتیب عملا ونزوئلا به یکی از ایالت های آمریکا تبدیل خواهد شد با این تفاوت که حق و حقوق ونزوئلایی ها هیچ شباهتی به حق و حقوق شهروندان آمریکایی نخواهد داشت همچنان که در زمان سلطه شرکت های آمریکایی بر منابع نفتی ونزوئلا مردم این کشور وضعیت خوبی نداشتند .
وقتی به واکنش محتاطانه ی کشورهای آمریکای لاتین به این ماجرا توجه می کنیم می بینیم موضع گیری ها از حد محکومیت کلامی فراتر نمی رود . اتحادیه اروپا هم مخالفتی نکرده و به گونه ای همراهی نموده و مادورو را جنایتکاری توصیف کرده که باید پاسخگوی رفتار خود باشد . غیر از کشورهای آمریکای لاتین تنها کشورهای روسیه و چین و ایران و بلاروس دستگیری مادورو را محکوم کرده اند و سایر کشورها نیز بنا بر ملاحظات مبتنی بر ترس و یا دوراندیشی سیاسی نیازی ندیده اند که واکنش شتاب زده ای در این باره داشته باشند . !
البته در این میان کسانی که از منظر فرهنگی و قوانین بین المللی به ماجرای حمله به ونزوئلا می نگرند بر این باور هستند که هژمونی ایجاد شده و تصویر ارائه شده از آمریکا در امپراتوری های رسانه ای و فیلم های هالیوودی به عنوان قبله ی آزادی و کشور آرمانی به شدت آسیب دیده و مردم دنیا آمریکا را مدافع حقوق بشر و رهایی بخش ملت ها از ظلم وستم حکام جور نمی دانند و در خوش بینانه ترین حالت می گویند ترامپ نسبت به رفاه مردم خودش احساس مسئولیت می کند و به هر کاری برای پاسخگویی به مطالبات مردمش و کاستن از میزان بدهی آمریکا و جذب سرمایه های خارجی و رفع ناترازی بازرگانی دست می زند تا به وعده های انتخاباتی اش جامه ی عمل بپوشاند .
البته دولت های آمریکایی اعم از جمهوری خواه و دمکرات ناگزیر از احترام گذاشتن به مردم خود که مالیات می پردازند هستند به همین دلیل اولین پرسش خبرنگاران آمریکایی از ترامپ این بود که آیا در جریان این عملیات نیروهای آمریکایی کشته شده اند یا خیر ؟ به هر حال اگر قرار بود این عملیات هزینه و ریسک و خطر پذیری بالایی داشته باشد نیازمند مجوز کنگره بود در حالی که ترامپ صراحتا گفت که کنگره را در جریان این عملیات نگذاشته است . این که در این ماجرا نزدیک به چهل نیروی نظامی ونزوئلایی کشته شده اند دیگر برای مردم اهمیتی ندارد !
روس ها هم از این عملیات نتیجه گرفتند که باید قدرتمند بود و از نیروی بازدارندگی بالایی برخوردار بود . همه می دانند که مادورو نه موشک بالستیک داشت نه دنبال غنی سازی اورانیوم و حمایت عملی از جریان مقاومت بود و نه نفوذ چندانی در منطقه ی آمریکای لاتین داشت و نه سرمایه گذاری آنچنانی برای مبارزه با آمریکا کرده بود اما تردیدی نیست
برای آمریکا که به اقصی نقاط جهان لشکر کشی می کند پذیرفتنی نیست که کشوری در همسایگی اش بخواهد مدعی استقلال و ملی کردن صنعت نفت باشد و چینی ها از آن سوی دنیا بیایند و با چنین کشوری قرارداد نفتی منعقد کنند . همین بهانه برای دستگیری مادورو کافی بود هر چند با مقاوله نامه های بین المللی همخوانی نداشته باشد . برخی بر این باور هستند که اگر مادورو به جای پناه بردن به حصارهای چند لایه ، به مردمش پناه برده بود و در مناطق فقیر نشین کاراکاس زندگی می کرد ، هر چند ممکن بود توسط پهپاد ها کشته شود و عوامل بیگانه او را ترور کنند اما دیگر ناگزیر به تحمل اسارت خفت بار آن هم در یک بازه ی زمانی چند ساعته نبود و اگر در آغوش مردمش کشته شده بود از او به عنوان قهرمان ملی یاد می شد .
از همه ی این مسائل که بگذریم ما یک تشکر جانانه به ترامپ بدهکاریم که بار دیگر نقاب از چهره ی آمریکا برداشت و زحمت مخالفان این کشور را برای ترسیم سیمای بدون روتوش و گریم امپریالیسم کم کرد و با صدای بلند گفت که من به دنبال نجات آمریکا از چنگال مشکلات اقتصادی و دست اندازی به نفت ونزوئلا هستم نه رهایی آنها از بدبختی هایشان.