سرمقاله 28 خرداد 1405 اسماعیل عسلی                      از دور می برد دل و نزدیک زهره را               رفتار آمریکا به عنوان میزبان بازی های جام جهانی فوتبال با تیم ملی ایران تاثیر منفی تعیین کننده ای برنتیجه ی اولین بازی ایران در این تورنمنت بین المللی داشت ، این رفتار تبعیض آمیز نشان داد که اساسا نهادهای بین المللی مانند فیفا با تمامی ابهت و شاخ و برگ ها و نیروهای در اختیارش در برابر قدرت های سیاسی دست و پا بسته هستند . کسانی که با صدای بلند فریاد می زنند که ورزش را نباید با سیاست درهم آمیخت با ایجاد تاخیر در حرکت بازیکنان ایرانی به سمت لس آنجلس ، اجازه ندادند که بچه های تیم ملی فوتبال ایران با آب و هوای این شهر سازگاری پیدا کنند ، ویزای برخی از اعضای فنی تیم ملی را صادر نکردند و همچنین مجموعه ی تیم را ناگزیر کردند که بلافاصله پس از برگزاری اولین مسابقه ، لس آنجلس را به مقصد تیخوانا ترک کنند . پرسش این است که اگر مشابه چنین رفتاری با یکی از تیم های اروپایی می شد ، فدراسیون جهانی فوتبال به سادگی از کنار چنین حق کشی فرساینده ای می گذشت ؟ و یا رسانه های غربی ، فدراسیون جهانی فوتبال را آماج انواع حملات قرار نمی دادند ؟ این ماجراهای تکراری در بسیاری از موضوعات قابل مشاهده است . به طوری که می بینیم آژانس بین المللی انرژی اتمی بدون این که پیگیر کلاهک های هسته ای انبار شده و آماده شلیک اسرائیل باشد نگران این است که کوچکترین زمینه ای برای نزدیک شدن ایران به ساخت سلاح هسته ای فراهم نشود ! سال گذشته ترامپ فرمان خروج آمریکا از 35 سازمان غیروابسته به سازمان ملل به همراه 31 نهاد وابسته به آن را اعلام کرد تا ناگزیر به تبعیت از قوانینی نباشد که روی تولید و نرخ توسعه و گردش مالی کارخانجات آمریکایی تاثیر گذار خواهد بود در حالی که این قوانین در راستای بهبود اداره جهان وضع گردیده است . بر اساس آمار موجود ، کارخانجات و مراکز صنعتی آمریکا سهم قابل ملاحظه ای در تولید گازهای گلخانه ای دارند ، علی رغم این واقعیت تلخ ، دولت آمریکا کوچکترین اعتنایی به توصیه ها ی مندرج در توافقنامه های آب و هوایی ندارد ، دادگاه لاهه را به سخره می گیرد و مصوبات آن را غیرقابل اجرا می داند و قضاتی که بر علیه نتانیاهو که در غزه نسل کشی به راه انداخته حکم دستگیری صادر کرده اند را محکوم نموده و آنها را تحریم می کند . اگر در هر کشوری که آمریکا با آن کشور مشکل دارد جنایتی رخ دهد ، آمریکا خود را موظف به پیگیری و رسانه ای کردن آن می داند اما اگر همین کشور ظرف چند ثانیه 156 غیرنظامی شامل 120 دانش آموز و چندین معلم و نیروهای خدماتی و اولیاء دانش آموزان که همه غیرنظامی بوده اند را به شهادت برساند ، خود را پاسخگو نمی داند و بر طبل توجیه و انکار می کوبد ! آمریکایی ها که پس از جنگ جهانی دوم از میان آتش و دود برخاستند و خود را ناجی اروپا و روسیه و متفقین معرفی کردند و از آن پس افسار اقتصاد جهان را به دست گرفتند و سوار بر توسن دلار شروع به تاختن و چپاول جهان کردند و به مدد امپراتوری رسانه ای خود آمریکا را قبله ی آزادی معرفی نمودند اکنون در شرایطی قرار گرفته اند که مجبورند نقاب از چهره بردارند و بدون ترس و خوف از این که افکار عمومی جهان از این پس در باره ی رفتار دولتمردان آمریکایی چگونه داوری خواهند کرد ، با بیرون آوردن دستکش مخملی ، پنجه های فولادین خود را بر چهره ی جهانیان بکشند . دوستداران فوتبال در ایران که شاهد بازی تیم ملی و نیوزیلند بودند ، مظلومیت اعضای تیم فوتبال را با چشم خود دیدند . بازی کردن با اعصاب این جوانان که به قصد برافراشتن پرچم خوشرنگ ایران رنج چنین سفری را بر خود هموار کرده بودند پس از پشت سر گذاشتن چندین مرحله دربدری و بلاتکلیفی و انتظار کشیدن برای دریافت ویزا ناگزیر شدند در شرایطی پا به میدان مسابقه بگذارند که از لحاظ بدنی در آمادگی کامل نبودند به طوری که بسیاری از تعویض ها نه به دلیل مسائل فنی بلکه به دلیل خستگی بازیکنان صورت گرفت . به هر حال ، صرف نظر از این که حضور ایران در مسابقات جام جهانی فوتبال در نهایت چه نتیجه ای در بر داشته باشد ، آمریکا ثابت کرد ، علی رغم این که سالهاست پای سفره جهانیان نشسته و محصول زحمات آنها را به یغما می برد ، قادر به میزبانی شرافتمندانه از تیم های شرکت کننده در یک تورنمنت بین المللی یکماهه نیست تا برای همگان روشن شود که آمریکا ، "از دور می برد دل و نزدیک زهره را "