این که می گویند هر کاری منطق و اسلوب خاص خودش را دارد ، حاصل هزاران سال زیست انسانی است. یعنی این که هر شخصی برای این که در انجام کاری موفق باشد ، باید برای آن کار تربیت شده و آموزش دیده باشد . همانطور که عده ای به درستی اعتراض می کنند و می گویند مدیریت راهبردی، نیازمند دانش و آشنایی با اقتصاد و درک شرایط منطقه ای و جهانی و پای بندی به معیارها و استانداردهای بین المللی و احترام به اقوام و ادیان و مذاهب و رعایت حقوق عمومی و پاسداشت حریم خصوصی و پای بندی به مقاوله نامه های بین المللی است ؛ به همان میزان ، انتقاد کردن ، ترمیم وضع موجود و انجام اصلاحات و جایگزین کردن شیوه های صحیح به جای شیوه های ناکارآمد نیز تابع معیارها و مقیاس های مربوط به خودش است

تردیدی نیست که برای انجام هر اصلاحات و تجدید نظری ابتدا باید به سراغ رفع مشکلاتی برویم که همگی در مورد آن توافق داریم تا بدانیم که قرار است چه چیزی را اصلاح کنیم و بر سر چه اصولی همچنان پافشاری نماییم .

این روزها به استثنای فرصت طلبانی که از این وضعیت بی سرو سامانی ها سود می برند و همه چیز را خوب توصیف می کنند ، اغلب مردم و مسئولین بر سر وجود برخی مشکلات ساختاری با یکدیگر اشتراک نظر دارند که فهرست وار می توان بدان اشاره کرد:

– کشور در مقاطعی خوب مدیریت نشده است - – بسیاری از انتصاب ها بر اساس شایسته سالاری نبوده است

– برخی از اقدامات پرهزینه نه تنها به حل مشکلات کمک نکرده بلکه به آشفتگی ها دامن زده است .

 – مواضع ما در سیاست خارجی در برخی موارد اگرچه به حق بوده اما با مصالح ملی و ظرفیت های اقتصادی ما همخوانی نداشته است .

– رویکرد به امت سازی به جای ملت سازی با توجه به اختلافات مذهبی و فرقه ای واکنش های منطقه ای مناسبی نداشته و نتیجه ی مطلوبی به بار نیاورده و افراط در این زمینه نیز به نمادهای ملی آسیب جدی وارد کرده است که چند سالی است عده ای در صدد جبران آن هستند .

– پذیرش مسئولیت های متعدد توسط روحانیون به جایگاه معنوی آنها آسیب جدی وارد کرده است .

– تعامل با همسایگان و خصوصا کشورهای اسلامی تابع الگوی تعریف شده ای متناسب با اقتضائات جهانی و منطقه ای نبوده و نوسانات غیر قابل توجیهی داشته است .

 – مفسدین اقتصادی و آقازاده ها بیش از منتقدین به فساد ، آزادی عمل داشته اند و شاهد برخورد مناسب و به موقعی با آنها نبوده ایم .

 – راه های زیادی برای جلوگیری از خروج سرمایه های مادی و انسانی وجود داشته که به آنها توجهی نشده است

 – نمایندگان مجلس یا به دلیل بی اطلاعی و یا ناتوانی از اختیارات قانونی خود برای قانونگذاری موثر و نظارت بر امور استفاده نکرده اند و شان و جایگاه مجلس را پاس نداشته اند .

 – صدا و سیما به دلیل کم مخاطب بودن خصوصا ظرف دو دهه ی اخیر قادر به استفاده از قابلیت های رسانه ی ملی برای سمت دهی به افکار عمومی در بزنگاه های بحرانی نبوده است .

 – جریان هایی معلوم الحال از میدان داری کارشناسان دانشگاهی در مباحث مربوط به نظریه پردازی و ایفای نقش نخبگان واقعی جلوگیری کرده اند .

 – ظرف چند دهه ی گذشته ، شاهد رشد متوازن بین بخش های گوناگون نبوده ایم به طوری که از برخی جهات رشد خوب بوده و از جهاتی دیگر عقبگرد داشته ایم

 – آموزش و پرورش با محبوس شدن در برنامه های کلیشه ای و ناکارآمد قادر به تربیت نسلی که بتواند پاسخگوی انتظارات توسعه ای باشد ، نبوده است

 – تاثیر معکوس هزینه های تبلیغاتی به شائبه ی وجود رانت و باجخواهی در تخصیص بودجه ، دامن زده است .

 – عادت دادن مردم به متکلم وحده بودن مسئولین ، ایجاد محدودیت برای رسانه ها و موضع انفعالی روابط عمومی ها در دستگاه های دولتی ، تدریجا به انسداد مسیرهای قانونی برای نقد و اعتراض انجامیده و هزینه ی ابراز مخالفت با برخی رویکردها را افزایش داده است

– وجود رانت و توصیه و سفارش و مبنا قرار دادن ویژگی های غیرمرتبط در اعطای درجات علمی و معنوی و هر گونه درجه و ترفیعی ، از ارزش و اعتبار القاب و درجات کاسته است .

آنچه مورد اشاره قرار گرفت از لابلای سخنان مسئولین کشور و رسانه ها و خبرگزاری های رسمی قابل استخراج است یعنی برساخته و مغرضانه و سیاه نمایی نیست .

حالا اگر دولت قصد تجدید نظر و انجام اصلاحات دارد این گوی و این هم میدان !