در راستای تبدیل شیراز به یک شهر توریستی ، توجه به هنر حائز اهمیت فراوانی است چرا که یکی از جذابیت ها برای گردشگران داخلی و خارجی ، تماشای تئاتر؛ بازدید از نمایشگاه ها اعم از نمایشگاه های خط ، مجسمه سازی ،هنرهای دستی ، حضور در کنسرت های موسیقی و آشنایی با ادبیات بومی است و شیراز از این منظر قابلیت های فراوانی دارد .

جای خرسندی است که شهرداری شیراز ظرف سالهای اخیر گام های بلندی در راستای محله محوری برداشته و به دنبال آن است که مبلمان شهری و توزیع امکانات در تمامی محله ها به گونه ای باشد که دیگر نگاه ما شمالی و جنوبی به شهر نباشد. چنین رویکردی البته الزاماتی دارد و غیر از احداث بوستان ها و فرهنگسراها و ایجاد راه های دسترسی و نظارت بر رعایت استانداردها در ساخت و ساز ، نیازمند تاسیس سالن های تئاتر ، کانون های هنری و ادبی ، ورزشگاه ، کتابخانه های عمومی و تاسیس گالری ها و نمایشگاه هایی است که ساکنان هر محله ای خصوصا نوجوانان و جوانان با عضویت در آنها بتوانند توانایی های هنری خود را در هر زمینه ای به نمایش بگذارند . طبیعتا وقتی شاهد برگزاری مسابقات هنری به صورت سالیانه و در مناسبت های گوناگون باشیم ، گزینش چهره های شاخص و معرفی آنها به مسابقات استانی و ملی ، زمینه ساز رشد و بالندگی آنها خواهد بود .

هنر، تشخص دهنده و زینت بخش هر انسانی است و از آنجایی که گفته اند : "هنر برتر از گوهر است" یک جوان هنرمند که به اقتضای سن و سالش نیازمند دیده شدن است با برخورداری از یک هنر ، نیازی ندارد که برای جلوه گری و خودنمایی به هنجار شکنی و رفتارهای پرخطر روی بیاورد . زیرا زمانی که هنر خود را در معرض دید دیگران قرار می دهد ، ارضاء می شود ، اعتماد به نفس پیدا می کند و احساس مفید بودن به او دست می دهد .

این روزها هم ناشران و هم کتابفروش ها و نویسندگان از این که مخاطب و مشتری زیادی ندارند، گلایه مند هستند . تردیدی نیست که وقتی تعداد قابل توجهی از جوانان این شهر دغدغه ی فعالیت هنری داشته باشند و جایی برای گردهمایی، تمرین ، کسب تجربه و هنرنمایی آنها در محله ای که در آن زندگی می کنند وجود داشته باشد ، نیاز به مطالعه برای بالا بردن سطح اطلاعات خود پیرامون هنری خاص را احساس می کنند .

زمانی که یک کارخانه ی مادر در شهری تاسیس می شود ، کارگاه های کوچک نیز در کنار آن تاسیس می شود تا چرخه ی تولید کامل شود . باید باور کنیم که همواره بین وجود کانون های بزرگ هنری و نیاز به مطالعه رابطه ی مستقیمی وجود دارد .تصور کنید که ما به تعداد محله های شیراز ، محفل ادبی و کانون هنری و سالن تئاتر و نمایشگاه و گالری و مراکز آموزشی پیرامون هنرهای مختلف داشته باشیم ، طبیعتا ، کارآموزان از سوی اساتید خود به مطالعه دعوت می شوند و نیاز به مطالعه موجب انتشار کتاب هایی می شود که پاسخگوی پرسش های جوانان پیرامون موضوعات مختلف است .

این که بهترین مدارس و مراکز هنری و ادبی در مناطقی خاص از شهر وجود داشته باشد ، تصویر خوبی از شیراز ارائه نمی دهد ولی اگر کودکان ما همواره به مکان هایی که بتوانند با صرف کمترین وقت و هزینه در آنجا با هنرهای گوناگون آشنا شوند، خیلی زودتر خودشان را پیدا می کنند زیرا این امکان برایشان فراهم است که در معرض آزمون قرار گیرند و وقت خود را به فعالیت درزمینه هایی که استعداد رشد در آن ندارند ، به هدر ندهند .

البته در صورتی که شاهد تحولی اساسی در فعالیت های پرورشی مدارس باشیم و مربیان به دنبال محدود کردن فعالیت دانش آموزان به موضوعاتی خاص نباشند ، اولین جرقه ی خودیابی دانش آموزان در مدرسه زده می شود و آنها از طریق مدرسه به کانون های محله ای معرفی می شوند و مدارج ترقی را یکی پس از دیگری پشت سر می گذارند .

متاسفانه با وجود این که بسیاری از نهادها ، برای فعالیت فرهنگی و تحت پوشش قرار دادن دانش آموزان هزینه می کنند اما خروجی آنها چندان چشمگیر نیست زیرا آنها نیز بیشتر یه موضوعاتی اهمیت می دهند که طرفداران خاص خود را دارد و موجب منها شدن بسیاری از استعدادها خواهد شد .

امروزه که شاهد بالا رفتن سطح دانش خانواده ها و تعدد مطالبات آنها هستیم ، درخواست ها برای حضور فرزندانشان در کلاس های هنری بیشتر شده اما به دلیل این که ناگزیر به آموزشگاه های خصوصی هستند ، بسیاری از کودکان و نوجوانان از نعمت حضور در چنین کلاس هایی بی بهره هستند در صورتی که اگر کودکان و نوجوانان بتوانند حضور در دوره های ابتدایی چنین کلاس هایی را به صورت رایگان پشت سر بگذارند ، بعدها که استعداد آنها کشف شد ، هزینه کردن آنها در آموزشگاه های خصوصی به صورت هدفمند ، توجیه مالی دارد .

به هر تقدیر ، نزدیکی به تابستان سبب شد به موضوعی بپردازم که توجه به آن می تواند زمینه ساز تغییراتی اساسی در بسیاری از تصمیم گیری ها باشد .