هنگامی که ما به داشتن برخی از نعمت ها و وامکانات عادت می کنیم ، آنها را نمی بینیم . علت این که ما متوجه می شویم روشنایی زمین از خورشید است به دلیل غروب کردن آن است. کسی که بینایی اش را از دست می دهد خیلی تفاوت دارد با کسی که نابینا به دنیا می آید . همین تنگه هرمز را در نظر بگیرید که سال های سال به عنوان راه آبی مطمئن و ژئواستراتژیک به روی کشتی ها و نفت کش ها آغوش گشوده بود و کمتر کسی به زبان می آورد که اگر این تنگه به هر دلیل مسدود شود ، جهانیان چگونه می خواهند 30 درصد نفت مورد نیاز خود را تامین کنند . از صادرات نفت گذشته به تازگی کاشف به عمل آمده که در صورت تداوم این وضعیت ، کشاورزان سراسر دنیا با کمبود کود شیمیایی نیز مواجه خواهند شد . کمبود گاز مایع نیز به بسته بودن تنگه هرمز بازمی گردد . اهل اطلاع می دانند که بخش اعظم قابل کشتیرانی ویژه نفت کش ها و کانتینربرها از آب های سرزمینی ایران می گذرد . این که ایران پس از وقوع جنگ تصمیم به بستن این تنگه گرفت به شرایط جنگی برمی گردد زیرا ایران باید از خود در برابر هر تردد مشکوکی محافظت کند .آیا اگر چنین تنگه ای در آب های سرزمینی آمریکا قرار داشت ، این کشور اجازه می داد که سایر کشورها بدون پرداخت حق عبور به صادرات و واردات انواع کالاها بپردازند ؟ کشوری که حتی به تنگه پاناما زیر چشمی نگاه می کند و به دنبال تصاحب و تغییر نام آن است ، چگونه به اقدام ایران در بستن تنگه هرمز اعتراض می کند ؟

کشورهای واقع شده در حاشیه جنوبی خلیج فارس که تمام هستی اشان به امنیت تنگه هرمز وابسته است چرا با شرکت در جنگی غیرقانونی و نابرابر زمینه های ناامنی تنگه هرمز را فراهم کردند ؟ آیا آنها تهدید قبلی ایران را نادیده گرفته بودند و یا این که تصور می کردند ایرانی ها توانایی عملی کردن تهدید خود را ندارند ؟

آیا آمریکا و رژیم صهیونیستی که آغازگر چنین جنگی بوده اند حاضر به پاسخگویی و جبران خسارت چند تریلیارد دلاری وارد شده به صنایع کشورهای اروپایی و آسیای شرقی هستند ؟

البته آنها قرار بود چند روزه کار ایران را تمام کنند و پس از حداکثر یک هفته جشن پیروزی بگیرند و اعراب ثروتمند نیز هزینه ی سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران را تامین کنند و در ادامه کشور ما را چند پاره کنند و حتما امارات متحده عربی و بحرین نیز نیم نگاهی به جزایر ایرانی داشته اند که اکنون متوجه شده اند که خوابش را هم نمی بینند !

اینک دنیا نظاره گر این بحران منطقه ای و جهانی است . جنگی که اگر چه 70 روز بیشتر از آغاز آن نمی گذرد اما آثار و تبعات اقتصادی آن تا سالها بر گرده ی اقتصاد جهانی سنگینی می کند .

در این میان کشورهای آغاز گر جنگ و همدستانشان که کشتی هایشان پشت تنگه هرمز متوقف شده اند در حالی که بدون هیچ گونه مجوز قانونی بین المللی و دنیا پسند به ایران حمله ور شده و هزاران نفر را کشته و زخمی کرده و مناطق غیر نظامی زیادی را بمباران کرده و تمامی قوانین جنگی را زیر پا گذاشته اند ، اکنون از قانون سخن می گویند و انتظار دارند که نهادهای بین المللی و اعضای شورای امنیت برای توسل به زور با هدف گشودن تنگه هرمز از آنها حمایت کنند !

جای تاسف است که نهادهای بین المللی که از ضعف مدیریت رنج می برند و تحت تاثیر لابیگری آمریکا و صهیونیست ها قادر به ایفای وظایف قانونی خود نیستند ، با سکوتی معنا دار شاهد جنگی هستند که خود زمینه ساز آن بوده اند . بی تردید اگر آژانس بین المللی انرژی هسته ای به وظایف خود در برابر ایران عمل کرده بود و با امید دست یابی به ریاست سازمان ملل متحد خود را ملعبه ی دست این و آن نمی کرد ، موضوع غنی سازی در چارچوب قوانین ان پی تی حل می شد و کار به اینجا نمی کشید تا کشوری که خودش بمب هسته ای دارد و عضو ان پی تی هم نیست ، به ایران اتهام حرکت به سوی بمب اتمی ببندد و به همین دلیل ایران را مورد حمله قرار دهد !

این جنگ ، ثابت کرد که تنها باید با زبان قدرت سخن گفت . زیرا التجا به نهادهای بین المللی گره گشا نیست . این که اخیرا برخی از کشورهای اروپایی به دنبال افزایش هزینه نظامی خود هستند و حتی ژاپن هم در تدارک ترک وضعیت قبلی خود و تولید تسلیحات نظامی است می تواند از جمله پیامدهای این جنگ باشد . زیرا آمریکا ثابت کرد که جز به منافع خود نمی اندیشد .

ترامپ ، تکلیف دنیا را برای همیشه روشن کرد و با صراحت به جهانیان گفت که آمریکا ، شریک قابل اعتمادی نیست . ترامپ ، با بیرون آوردن دستکش مخملی و اعتراف به دزدی دریایی و ادعای ارضی نسبت به برخی کشورها ، نقاب از چهره ی آمریکا برداشت .

بدون تردید ، دنیای پس از جنگ آمریکا با ایران ، دنیای دیگری خواهد بود . چنین دنیایی هر چه باشد ، دنیای مورد علاقه آمریکا نخواهد بود زیرا در دنیای مورد علاقه آمریکا همه باید به دلار احترام بگذارند و گوش به دستورات تحریمی آمریکا داشته باشند . اما دنیا ، چنین نخواهد ماند .