افسانه و اسطوره و تاریخ و دانش ، هرچند همخوانی زیادی پیرامون شرح ماجرای چگونگی خاک نشین شدن نوع انسان ندارند اما در یک چیز با یکدیگر همداستان هستند و آن این که آدمی ناگزیر از زندگی و تلاش برای ماندگاری و از همه مهمتر به کارگیری مدارا و تحمل دیگران با همه ی تفاوت هایی که با یکدیگر دارند برای سازگاری و همزیستی مسالمت آمیز است . هر چه باشد ما حیوان نیستیم تا بتوانیم با تکیه بر غریزه بی آن که آثاری انسانی از خود بر جای بگذاریم ، عمر خود را در منازعه ای بی پایان برای بقا سپری کنیم و همواره گویی کسی در درون ما نهیب می زند که برای ماموریتی بزرگ خلق شده ایم . موجودی اجتماعی هستیم که به تنهایی قادر به برطرف کردن نیازهای خود نیستیم و زیست اجتماعی هدفمند نیز در گرو پیروی از قانون و پذیرش برخی محدودیت هاست . شاید بتوان گفت که تفاوت جوامع گوناگون انسانی نیز به تفاوت های موجود بین قوانین اجتماعی و محدودیت هایی بازمی گردد که سر در آبشخور فرهنگ و جغرافیا و باورهای درونی دارد . چنین تفاوت هایی تا زمانی که جوامع موجودیتی جزیره ای و از هم گسسته دارند ، چندان چالش برانگیز نیست اما در عصر ارتباطات که جوامع انسانی خواه ناخواه باید با یکدیگر در ارتباط باشند با مشکلاتی مواجه می شوند که برای عبور از آنها ناگزیرهستند بیشتر بر روی خصلت ها و نیازهای مشترک تمرکز کنند .

تردیدی نیست که اگر اداره کنندگان جوامع گوناگون در جای جای کره خاکی از لحاظ دانش و باورهای درونی و فرهنگ و انگیزه ، همسویی داشتند ، حضور آنها در نهادهای مشورتی بین المللی با هدف برنامه ریزی برای شکل گیری جهانی عاری از جنگ ، چندان دشوار نبود . متاسفانه نه تنها این گونه نیست بلکه نهادهای جهانی که هزینه ی شکل گیری آنها را تمامی کشورها می پردازند و با هدف همسوسازی تمامی دولت ها پیرامون اهدافی مشترک تاسیس شده اند ، به دلیل تاثیرپذیری از چند کشور محدود قدرتمند ، قادر به ایفای وظایف خود نیستند و در نتیجه عدالتی که می تواند آتش جنگ ها را فرو بنشاند بر جهان حاکم نمی شود .

محدودیت منابع ، ترس از پایان یافتن ذخایر انرژی ، افزایش روزافزون جمعیت انسانی و از همه مهمتر پراکندگی منابع ، موجب گردیده که گردانندگان کشورها در خوش بینانه ترین وضعیت تنها به دنبال خشنود سازی مردم خود باشند و از آنجایی که از لحاظ قدرت اقتصادی و نظامی و انسجام فرهنگی و دانش در یک سطح نیستند ، در زمینه ی برنامه ریزی برای خشنود سازی مردم خود یکسان عمل نمی کنند و طبیعتا آنهایی که قدرت بیشتری دارند ، در منازعات اقتصادی و فرهنگی و در صورت لزوم منازعات نظامی به توفیقات بیشتری دست پیدا می کنند و سهم بیشتری از منابع خواهند داشت .

در چنین جهانی ، حرکت به سمت قدرتمند شدن به عنوان یک ضرورت انکار ناپذیر خونمایی می کند که صد البته باید بر دانش و فرهنگ برتر متکی باشد . قدرت ، نباید عاریتی باشد ، زیرا پوشالی بودن قدرت عاریتی در جنگ ها و رقابت ها خودش را نشان می دهد .

تلاش کشورهای قدرتمند برای وابسته کردن سایر کشورها به خود به همین مسئله بازمی گردد . به همین دلیل ، بومی سازی قدرت ، اعم از قدرت اقتصادی ، قدرت فرهنگی و قدرت نظامی باید برای تمامی کشورها به عنوان یک راهبرد کلان مطرح باشد .

برای بومی سازی قدرت ، اتکا به قدرت مردم و جلب اعتماد آنها اولین گامی است که در این مسیر باید برداشته شود زیرا قدرت بومی و درون زا بدون برخورداری از نیروی انسانی بومی و ملی ایجاد نمی شود . در همین راستا ، حمایت از نخبگان با هدف جلوگیری از مهاجرت آنها و مردم داری و جلب اعتماد مردم با هدف انگیزه بخشی به نخبگان برای همکاری با دولت نیز در همین راستا ، مفهوم پیدا می کند .

دستیابی به قدرت بومی و درون زا برای کشوری که سرشار از منابع و برخوردار از نیروی انسانی هوشمند است ، زمانبری کمتری دارد .

این که می بینیم ظرف صد سال گذشته کشورهای توسعه یافته تلاش کرده اند تا ایران را در وضعیت جنگی و بحرانی قرار دهند و به موازات آن کوشیده اند تا منابع مالی و انسانی ما را با بهانه های گوناگون جلب و جذب کنند و با قرار دادن جامعه ی ما در حالت افراط و تفریط ، زمینه ی فرار مغزها را فراهم سازند ، دقیقا به همین دلیل است . زیرا آنها می دانند که رشد و توسعه ی متوازن تنها در یک جامعه ی با ثبات و امن اتفاق می افتد .

ما باید بپذیریم تا زمانی که یک کشور از جهات گوناگون توسعه پیدا نکند قادر به تاثیرگذاری بر جهان نخواهد بود و توسعه امری نیست که در کوتاه مدت و در شرایط بحرانی و بی ثباتی حاصل شود به همین دلیل ما نیازمند حاکمیت ثبات از هر جهت در کشور هستیم . از ثبات قانونی گرفته تا ثبات پولی و همچنین توازن و ثبات فرهنگی و رسانه ای ؛ ما از توسعه تک بعدی به جایی نخواهیم رسید زیرا ناگزیر به پرداخت هزینه های بالا برای حفظ آن هستیم . صدایی که در همه جهات پخش شود ، شنونده زیادی خواهد داشت . توسعه باید همه جانبه باشد .