یک زن، یک مرد و روحی متعالی سرشار از میهن دوستی، یک پسر، یک دختر و یک کودک دست در دست یکدیگر فلسفه با هم بودن را شب های جانفدا در سنگر خیابان به تماشا گذاشته اند. اینان که خودجوش، قدرت مردمی را به چشم دشمنان می کشند با بی وطنانی که دشمنان را برای کشتن فرزندان خلق ایران یاری می دهند فرق دارند. اینان از آب و خاک این کشور تغذیه شده اند و سایه جنگل های البرز و دماوند را بالای سر خود دارند. اما آنان تحت تأثیر فرهنگی که متعلق به آنان نیست و از تمدن ایرانیان فاصله ها دارد به دنبال آزادی و رهایی از هر قید و بندی هستند که ارزش های انسانی را به هیچ می گیرد و مفهوم میهن را فقط در رفت و آمد آزادانه ای می بینند و اینکه شرایطی فراهم شود تا خوش باشان و لذت طلبان به دور از اخلاق به کام رسند.

اینان طعم تلخ و زهر تجاوز و تعدی و گستاخی دشمن را با طعنه ها و تهدیدها و تحقیرها چشیده اند اما وطن ستیزان به دور از این فضا خونخوارترین دشمنان خلق را یاری می دهند و پرچم جنایتکارترین کشور روی زمین را که به هیچ قاعده و قانونی پایبند نیست به دست می گیرند و از شیطان یاری می طلبند. می خواهند به ایران حمله شود تا فضایی باز شود برای استعمار و استثمار دیگری. با این تصور که شرایط نامطلوب زمان شاه مخلوع توسط پسرش که هیچ از تجربه او نه در مملکت داری و نه در فشارهای امنیتی برای حفظ موقعیت سلسله پهلوی آگاهی ندارد بازگردانی شود کسی که در حریر امکانات کاخ زندگی کرده نه طعم گرسنگی کشیده و نه زجر بیکاری دیده و نه دانشی کسب کرده که در روز واقعه به کار آید. چه شده است که چنین افرادی که خود را فهیم و تحصیلکرده و آگاه به مسایل سیاسی می دانند چنین گزینه ای را برای ایرانی در نظر دارند که چنان بزرگ و قدرتمند شده است که او در آن نمی گنجد؟

ایران امروز، ایران دیروز هم نیست چه رسد به ایران 50 سال قبل. ایران امروز چنان آبدیده و صیقل خورده شده است که بسیار حملات وحشتناک تر از جنگ های تحمیلی 8 ساله و 12 روزه و چند ماهه اخیر را به خوبی تحمل می کند و بر دهان یاوه گویان مشت محکم می زند. چنانکه زده است. گلوی آمریکا و اروپا و کشورهایی که رزقشان از دهانه تنگه هرمز بیرون می آید در دست ایرانیان است.

ایرانی امروز کسی است که در پشت لانچرها شب را به روز و روز را به شب میرساند.

ایرانی امروز کسی است که در برابر یاوه گویان و تبلیغات رسانه ای غرب چنان ستبر و با استقامت ایستاده است که گویی هژمونی برساخته مدعی ابرقدرتی را به سخره می گیرد.

ایرانی امروز کسی است که توانسته است معیارها و نظام های برآمده از قانون استعمارگران را تغییر دهد و به جهانیان بفهماند می توان در برابر قدرت سرمایه، سیاست و ارتش بزرگ ترین کشور روی زمین و قوی ترین آن ایستاد و او را با خفت شکست داد. این تجربه تاریخی برای همیشه تاریخ افتخاری بزرگ است که به ندرت کشوری می تواند به آن دست یابد.

ایرانی وطن پرست و میهن دوست کسی است که به یاری هموطنان خود که بعضی از آنان بی گناه در زیر بمباران های بی رحمانه دشمنان ناباورانه به شهادت رسیدند می شتابد و به خانواده های سرپرست از دست داده کمک می کند. شیشه شکسته خانه های بمباران شده را می اندازد و التیامی بر شکست دلشان می شود.

ایرانی امروز کسی است که توی دهن دشمنان قسم خورده ایران می زند نه آنکه پرچمش را با دست بلند می کند و در خیابان های نیویورک و پاریس فریاد ایران دوستی دارد. راستی این بی خردان را چه شده است که به چنین عقوبتی گرفتار آمده اند.

در کدام یک از دوره های تاریخی سراغ داریم که دشمنان ایران خواهان آزادی، امنیت و رفاه برای مردمی باشند که با آنان دشمنی کرده و فرزندانشان را در حریم مدرسه کودکانه کشته اند؟

در کدام یک از دوره های تاریخی گذشته و حتی معاصر سراغ داریم که آمریکا، اروپا و یا هر کشور شرقی و جنوبی ، دست حمایت بر سر ملتی بکشند بدون آنکه اول منافع و مصالح خودشان مطرح باشد.

آه چه سخت زندگی می کنیم در دورانی که اخلاق حمیده منکوب و دوستی ها مغلوب. زیبایی ها مصلوب و زشتی ها محبوبند.

اگر ایران ظرف هزاران سال از تجاوز و تعدی دشمنان جان سالم بدر برده رهبرانشان قمارباز و عیاش و ستمگر نبوده اند و مردمانشان با شرف زندگی کرده و شجاعت و صبوری و استقامت وجهه همتشان بوده است. ایران امروز نه در خیابان های پاریس و نیویورک و برلن س پرچم اسرائیل را در دست دارند بلکه در خیابان های تهران، اصفهان، شیراز و صدها شهر و روستای دیگری که مردمانش پرچمدار دادخواهی و عدالت اند و بر دهان یاوه گویان سنگ می زنند و سرافرازی خود را به تماشا گذاشته اند.

این سخنان نه شعار است و نه دروغ و نه بزرگ نمایی آنچه را دیده و دل پسندیده قلمی شده است. من می بینم که چگونه زنان و مردان این دیار به صورت خودجوش دست در دست یکدیگر میدان را به شجاع ترین فرزندان خود سپرده اند و خیابان را خود در حفاظ دست های بلندشان دارند هیچ وقت پرچم ایران بزرگ تا این حد در حماسه ای ملی در اهتزاز نبوده است. «مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش مبارک باد آن باده که اندر رزم نوشندش»

والسلام

شعر برگرفته از منظومه آرش کمانگیر اثر سیاوش کسرائی