بر اساس آمار های رسمی سالیانه بین 5 تا 8 هزار نفر در اثر انواع تصادفات دچار مرگ مغزی می شوند. حال با توجه به این که هر نفر وقتی در شرایط اهدای عضو پس از مرگ مغزی قرار می گیرد می تواند با اهدای یک قلب ، 2 کلیه ، 2 ریه ، یک لوزالمعده و یک روده به بیماران نیازمند زندگی دوباره ببخشد ، به صورت تقریبی امکان حیات بخشی به 30 تا 64 هزار بیمار نیازمند به عضو وجود دارد که با بازگشت به زندگی عادی از درد و رنج رها می شوند . حال با توجه به این که افراد دچار مرگ مغزی شده معمولا جوان و در شرایط سنی مناسب برای اهدای عضو قرار دارند و از طرفی دیگر ما با مشکل جمعیتی نیز مواجه هستیم ، نهادینه کردن فرهنگ اهدای عضو می تواند ، گامی در این راستا نیز باشد .

مشکلی که در این میان وجود دارد ، حساسیتی است که خانواده ها را برای اهدای عضو دچار تردید می کند . البته رودررویی با چنین وضعیتی معمولا زمانی اتفاق می افتد که افراد دچار مرگ مغزی شده قبلا فرم داوطلبی خود برای اهدای عضو در صورت وقوع حادثه منجر به مرگ مغزی را امضاء نکرده باشند . من حدود بیست سال پیش فرمی را امضاء کردم و به مدارک موجود در کیف حاوی اسناد شخصی خود افزودم که بر اساس آن داوطلبی خود را برای چنین کاری از قبل اعلام کرده بودم تا خانواده ام با مشاهده ی آن برای همکاری با بیمارستان پیوند اعضاء دچار تردید نشوند .

قاعدتا اگر تمهیداتی اندیشیده شود و چنین فرمی بین تمامی افراد توزیع شود و اسامی و مشخصات تمامی افرادی که برای چنین کار انسان دوستانه ای اعلام آمادگی کرده اند در یک سایت ویژه همراه با امضاء و اثر انگشت ثبت شده باشد وقتی فردی دچار مرگ مغزی می شود متولیان امر در هر بیمارستان با دسترسی به سایت مربوطه خانواده ی مصدوم مرگ مغزی را در جریان می گذارند و ظرف مدت کوتاهی مراحل اداری طی می شود و نهایتا مشخص می شود که اعضای قابل استفاده این شخص باید به چه کسانی اهدا شود .

به نظر می رسد امروزه که دولت الکترونیک انجام برخی تشریفات اداری را آسان کرده استفاده از چنین قابلیتی هموار کننده ی راه کسانی است که در این مسیر گام برمی دارند .

بر اهل اطلاع پوشیده نیست که هزاران نفر از هموطنان ما به دلیل بیماری در صف انتظار دریافت عضو برای پیوند هستند . البته گاهی برای بعضی از خانواده ها به دلیل دلبستگی های عاطفی که نسبت به فرد دچار مرگ مغزی شده دارند و دست نوشته و مدرک و فرم پر شده ای هم که بر داوطلبی شخص مصدوم جهت اهدای عضو دلالت داشته باشد وجود ندارد به دو دلیل برای تصمیم گیری دچار تردید می شود . دلیل اول این است که منتظر وقوع معجزه ای هستند تا علی رغم تشخیص پزشکان ، فرد دچار مرگ مغزی شده دوباره به زندگی بازگردد و دلیل دوم این است که احساس می کنند در صورت موافقت با چنین کاری مورد شماتت این و آن و یا تحت فشار درونی و عاطفی قرار می گیرند .

مواجهه با چنین وضعیتی در جوامع سنتی و نیمه سنتی به مراتب بیشتر است . چه بسیار انسان های بزرگ و دانشمندی که در وصیت نامه ی خود تاکید کرده اند که پیکرشان برای تشریح در اختیار بیمارستان ها قرار گیرد .

بر اساس آموزه های دینی و همچنین واقعیت های علمی ، آنچه از انسان بر جا می ماند روح اوست و جسم او چه به صورت کامل در خاک دفن شود و چه بخش هایی از آن جدا شود و سپس دفن شود ، در طول زمان به خاک تبدیل می شود و با طبیعت یکی می گردد . پس چه بهتر که از عضوی که قابل جداسازی و پیوند به انسان دیگری است ، استفاده بهینه صورت گیرد تا قلبی که قرار است به خاک تبدیل شود در سینه ی دیگری به تپش ادامه دهد و به حال دیگری مفید باشد .

قلبی که برای همگان می تپد گزینه ی دوم را اختیار می کند .