این روزها مردم بابت انجام اموری اداری خود در مواردی که به دفاتر پیشخوان دولت مراجعه می کنند ، پول می پردازند . بانک ها نیز که در گذشته اکثریت تراکنش های حضوری را رایگان انجام می دادند ، بابت هر تراکنشی متناسب با نوع خدمتی که ارائه می دهند از حساب مشتریان مبالغی کسر می کنند . مدارس غیر انتفاعی و نمونه دولتی و تیزهوشان که جای خود دارد حتی مدارس دولتی هم در صورتی که زورشان برسد از خانواده ها بابت ثبت نام فرزندشان پول می گیرند . بخشی از جدول هزینه آب و برق و تلفن و گاز به حق ثابت آبونمان اختصاص دارد و بابت فاضلاب هم پول دریافت می شود . میلیاردها تومان سپرده مردم بابت افتتاح حساب و دریافت کارت بانکی به دلایل گوناگون از جمله دریافت وام ، ضمانت و یا دریافت حقوق به عنوان حداقل موجودی در حساب های بانکی می ماند . کمتر درمانگاه و بیمارستانی پیدا می شود که پذیرش کاملا رایگان داشته باشد . کار به جایی کشیده که برخی از مدارس دولتی حیاط مدرسه را در روزهای تعطیل هفته به پارکینگ خودرو تبدیل کرده اند . رسانه ها تاکنون چندین بار از تخریب برخی مدارس قدیمی موقوفه که در موقعیت مناسبی قرار دارند برای احداث پاساژ و سازه های بلند مرتبه خبر داده اند . ضمن این که در همین شهر شیراز دبیرستان ابوذر یا شاهپور سابق به کلی تخریب شد و بخشی از دبیرستان حاج قوام و ملاصدرا هم تغییر کاربری داده شده است . حتی برخی از مساجد به منظور تامین هزینه های جاری خود مبادرت به تجاری سازی بخشی از محوطه مساجد می کنند و این در حالی است که مساجد برای تنوع بخشی به فعالیت های خود نیاز مبرمی به فضا برای کتابخانه ، ورزشگاه ، اتاق مشاوره و .... دارند . همچنین برخی از مساجد که برای توسعه ی فضای پیرامونی مبادرت به خرید خانه ها و مغازه های اطراف کرده اند هنوز برای الحاق املاک خریداری شده به فضای مسجد اقدامی صورت نداده اند و اقدام در این زمینه را به اما و اگر گره زده اند و در مورد برخی مساجد نیز حرف و حدیث هایی مطرح می شود !

بسیاری از ناشران که در گذشته در سایه بهره گیری از یارانه های مربوط به کاغذ و زینک می توانستند کتاب را با قیمت پایین به بازار عرضه کنند اکنون ناگزیر هستند قیمت واقعی را پشت کتاب ها درج و ثبت کنند .

همه ی این موارد گویای این واقعیت انکار ناپذیر است که تفکر تجاری سازی و چشمداشت مادی در قبال هر خدمتی حتی به امور معنوی و آموزشی و تبلیغاتی هم سرایت کرده و هزینه ی زندگی را بالا برده و مردم را به انتخاب هایی سخت ناگزیر ساخته به طوری که برخی اقلام را از سبد خرید خود حذف کرده اند و به موازات آن از تعداد فرزندان خود کاسته اند ، به چند پیشه گی و واسطه گری روی آورده و دل و دماغ پای بندی به برخی از تشریفات مربوط به تولد ، ازدواج و مرگ و میر را هم ندارند و به عناوین مختلف از زیر بار چنین هزینه هایی شانه خالی می کنند و نگران فراموش شدن چنین سنت هایی هم نیستند . جالب این که وقتی خانه های تاریخی تخریب شده پیرامونی حرم شاهچراغ به پاساژ و مرکز تجاری تبدیل شد بسیاری را شگفت زده کرد زیرا معمولا فضای پیرامونی بقاع متبرکه بر اساس سنتی ریشه دار باید به اماکن فرهنگی و تبلیغی و کتابخانه و کتابفروشی و حوزه ی علمیه و ... اختصاص داده شود نه مغازه هایی که در آن اجناس قاچاق می فروشند !

اخیرا در راستای جبران کسری بودجه ، قانون مولد سازی دارایی های مازاد دستگاه های دولتی به تصویب رسیده تا از این رهگذر بودجه مورد نیاز برای تامین اتمام طرح های نیمه تمام ادارات و سازمان ها تامین شود . بدیهی است در صورتی که حتی یک ریال از پول حاصل از فروش املاک مازاد دولتی صرف امور جاری شود ، فلسفه ی تصویب چنین قانونی زیر سئوال خواهد رفت .

این که برخی از مدارس و حتی بیمارستان های مدرن و همه چیز تمام خیرساز در همین شهرشیراز ابتدا با هدف تحت پوشش قرار دادن دانش آموزان و افراد نیازمند تاسیس شد اما بعدها با تغییر رویه به مدارس و بیمارستان از ما بهتران تبدیل گردید بیانگر گرفتار شدن انگیزه های خیرخواهانه در ورطه تجاری سازی و ثروت اندوزی است که دامن همه چیز را گرفته است .

طبیعی است که اطلاع مردم از چنین رویکردهایی ، خیرین واقعی را از ساخت بناهای عام المنفعه منصرف می کند و به تدریج بار ساخت چنین بناهایی روی دوش شهرداری گذاشته خواهد شد . بنده خدایی می گفت این چیزهایی که شما می نویسید تاثیری هم دارد و پیگیری هم می شود . من هم در پاسخ به او گفتم : نوشتن برخی مطالب صرفا برای ثبت در تاریخ است . زیرا زمانی خواهد آمد که تاریخ بازنویسی خواهد شد و همان گونه که ما اکنون پیرامون نحوه ی رفتار گذشتگان و واکنش آنها به برخی از واقعیت های تلخ داوری می کنیم آیندگان نیز درباره عملکرد روزنامه ها و نشریات و انواع رسانه ها پیرامون آنچه در زمانه ما می گذرد داوری خواهند کرد به قول زنده یاد نیما " آنکه غربال به دست دارد از عقب کاروان می آید."