جامعه ای که ظرفیت بالایی برای عبور ازچالش های تحمیلی دارد هنگامی که دچار دگردیسی ناشی از تغییر شرایط می شود می تواند ققنوس وار از خاکستر بحران های زنجیره ای سر برآورده ، بال بگشاید و به پرواز درآید . برخورداری از چنین قابلیتی نیازمند اعتماد به نفس ملی است که سر در آبشخور یک پیشینه ی تاریخی افتخار آمیز و تکیه گاه فرهنگی و تمدنی درخشان دارد .

یکی از امتیازات بهره مندی از ریشه های تمدنی نگاه تفاخر آمیز به توفیقات گذشته به موازات تلاش هدفمند برای ساختن آینده است . آینده ای که نه به معنای بازتولید گذشته بلکه به معنای برافراشتن ساختمانی رفیع بر پایه انباشته های تجربه شده تاریخی است .

برای مردمی که هدفی مشترک را دنبال می کنند ، تجربه های تلخ به جای آن که نومید کننده باشد ، هشدار دهنده است . ما برای رسیدن به مقاصد بزرگ نیازمند عبوری کم هزینه از قید و بندهای برساخته ای هستیم که مانند غل و زنجیر به دست و پای ذهنیت ما بسته شده آن را آسیب پذیر کرده و رهایی از چنین قید و بندهایی در گرو تحمل کوتاه مدت سختی ها و چشم پوشی بلند مدت از برخی دلبستگی های منطق ستیز است که چنگ انداختن به آنها تاکنون راهگشا نبوده و ما را به جایی نرسانیده است .

هنگامی که شرایط سخت حاکم بر یک جامعه ، اندیشمندان و دانشمندان صاحب نظر اعم از شخصیت های میدان دار و همچنین نخبگان به حاشیه رانده شده را برمی انگیزد تا از نور دانش و تجربه چراغی برافروزند و فرا راه مردم قرار دهند ، مردم نیز باید مشتاقانه به پیشواز مبعوث شده گانی بروند که با آرمان ستیزی میانه ای ندارند و به دنبال اعتلای پرچم کشور در قله های جهانی هستند . تنها در این صورت است که می توانیم بستری مناسب برای یک خیز تاریخی را فراهم نموده و سرمایه های مادی و معنوی و نیروهای انسانی کارآمد کشور را در راستای به کرسی نشانیدن منویات ملی به کار گیریم . اگر از این منظر بخواهیم به ارائه ی تحلیلی منصفانه از رویدادهای تلخ و شیرین که بر ما گذشته است بپردازیم ، نباید انگشت نشانه را صرفا به سمت افراد و شخصیت های داخلی و خارجی بگیریم بلکه همواره باید برای مردمی که هموارکننده مسیر حرکت های صورت گرفته بوده اند نیز سهمی قائل شویم تا در هنگام نتیجه گیری تصور نکنیم که با جابجایی افراد و تغییر نام ها و بدون ایجاد تحول در افراد جامعه ، اتفاقی خواهد افتاد . باید باور کنیم که تنها با ارائه ی برنامه های مبتنی بر تحلیل های منطقی و در عین حال دلسوزانه می توانیم تهدید ها را به فرصت تبدیل کنیم .

چگونگی عبور از پیچ و خم ها و گذرگاه های دشوار تاریخی است که اصالت ، ریشه دار بودن و کارکرد بالای یک تمدن چند هزار ساله خودنمایی می کند تا همگان شاهد هم آغوشی عقل و عشق و دانش و تجربه در گستره ایران سرافراز باشند .

اکنون که در این بزنگاه تاریخی با دلواپسی از نیات شوم اقدامات تجزیه طلبانه ی دشمنان سخن می گوییم نباید تنها به تجزیه و گسستگی آب و خاک اشاره کنیم چرا که دشمن پیش از آن که به دنبال تجزبه خاک و سرزمین مادری ما باشد به دنبال تجزیه اراده ها و رو در رو قرار دادن نیروها و پلکانی توصیف کردن دیدگاه ها به امید به صدا درآوردن سازهای مخالف و ایجاد ناهمسویی در اعضای ارکستر سمفونی ملی است که می خواهند تجلی بخش همنوایی ملتی بزرگ باشند !

بزرگترین دستاورد تمدنی ایران ، همزیستی مسالمت آمیز اقوام و ادیان و مذاهب گوناگون با آداب و رسوم مختلف و زبان ها و لهجه ها و پوشش های گوناگون در جغرافیای رنگین کمانی است که مانند نقشی ماندگار بر تار و پود قالی فرهنگ نفیس و دیرپای ایران جلوه گری می کند و هم ازآن روست که دشمنان همواره با شیوه های فریبنده به دنبال تبدیل کردن این سرمایه ی بزرگ فرهنگی به تهدیدی بزرگ هستند .

ما باید با وحدت به مفهوم واقعی کلمه که در رفتار و گفتارمان نمود پیدا می کند این پیام را به جهانیان مخابره کنیم که ایران می تواند الگویی قابل تاسی برای ساختن دنیایی باشد که با وجود رنگارنگی فرهنگ ها و زبان ها و آیین ها و پوشش ها و سنت ها قابلیت بالایی برای همزیستی مسالمت آمیز دارد. اکنون که در این بزنگاه تاریخی توجه جهانیان را به خود معطوف ساخته ایم ، باید حامل بهترین پیام ها باشیم و ایران را به صحنه ای برای نمایش داشته های خود تبدیل کنیم به امید روزی که با عبور از این گذرگاه تاریخی ، افتخارات و دستاوردهای ارزنده آن را . در حافظه جهانیان به ثبت برسانیم . آن روز دور نیست .