آنچه امروز مردم جهان را از مقاومت و جنگنده گی ایرانیان حیرت زده کرده حاصل عملکرد امروز و دیروز سیستم حاکم بر جمهوری اسلامی نیست زیرا فشارهای سیاسی و اقتصادی و رسانه ای ابرقدرت ها در طول 47 سال گذشته هر نظام و ملتی را از پای درمی آورد. سال 1359 که افتخار مدیریت دبیرستان ملاصدرا را به حسب تکلیف شرعی طی مرقومه ای ساده و فقط با کلمه تکلیف شرعی به من واگذار شد 31 سال داشتم بدون هیچ سابقه مدیریتی. تکلیف شرعی یکی از ستون های باور آن اعتصام به حبل الله بود که در آن احساس سختی کار و خستگی و فشار روانی دشمن در اذهان نفوذ نمی کرد. بلکه تکیه و توکل بر خدای یکتای قادر و متعال کافی بود تا راه های سخت و دشوار و سختی های پیش رو آسان شوند.

آنچه انقلاب اسلامی را به اینجا رسانده که بتواند علیرغم ضربه های مهلک و دشواری های اقتصادی تحمیل شده از طرف آمریکا و دیگر کشورهای متحد وی مردم ایران و کشور را آبدیده و مقاوم بار آورد ، همان اعتصام به حبل الله است که محور اساسی اتحاد و یگانگی است.

همدلی و همراهی مردم ایران در جنگ تحمیلی 8 ساله با آن همه ناداشتنی های نظامی در برابر دیکتاتور قصی القلبی چون صدام که از تجهیزات نظامی پیشرفته برخوردار بود فقط عامل آن باور بود. باور به اعتقادات مذهبی که جوانان را در صف التماس قرار می داد برای عبور از میدان مین تا راه برای حمله بر دشمن باز شود. راه هایی بسته با سیم خاردار، تله های انفجاری، مین های کار گذاشته شده در زمین که هیچ نشانه ای از آنها نبود. همه با باور و ایمانِ به شهادت، باز می شدند. عمود خیمه نظام که اساس آن رهبر کبیر انقلاب اسلامی بود و بعد جانشین خردمند و باکفایت آن شهید آیت الله خامنه ای حرفشان و امرشان فصل الخطاب بود برای همه. یعنی همه مسئولان، کارگزاران و مردمی که هیچ گاه میدان را خالی نکردند و امروز پشت این اتحاد با حضور میلیون ها مردم کوچه و بازار در خیابان های شهرها و روستاهای ایران تجلی وحدت است. موقعیتی که ثبات و دوام نظام جمهوری اسلامی را رقم زد تا آنجا که ترامپ در سخنان اخیر خود بگوید: «ایرانیان در برابر حملات ما واقعا مقاومت کردند و به سختی این مقاومت را ادامه دادند.» این سخن حکایت اعتراف یک ابرقدرت نظامی است به شکست.؛ شکستی که هیچ یک از اهداف اعلام شده آمریکا و اسرائیل غاصب را نه در جنگ 12 روزه و نه در جنگ رمضان و نه در جنگ تحمیلی 8 ساله و نه در جنگ تحریم های اقتصادی و نه در جنگ رسانه ای گسترده محقق نکرد. حاصل جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، بیداری مسلمانان در شکست پذیری آمریکا و اسرائیل است که حتی دولت های اروپایی هم، زبان به اعتراف گشودند که ایران گلوی آمریکا را دارد می فشارد. گلوی آمریکا، یعنی گلوی جهانی که مایحتاج اصلی خود را از تنگه هرمز عبور می دهد.

در چنین شرایطی هر زبان و بیان مخالفی در برابر سپاه و ارتشی که از جان مایه گذاشته و مجاهدانه در حال نبرد با ابرقدرت هاست خیانت است زیرا شرایط فعلی ایجاب می کند همه با هم پشت سر رهبر، مقابل متجاوزان بایستند و همچنان چون کوه استوار و چون رود خروشان و چون دشت گسترده و آوازخوان هیمنه دشمنان را بشکنند ، چنانکه شکستند.

اتحاد یعنی همراهی و همدلی همه مردم با یکدیگر، با رهبر، با ارتش و سپاه و سایر مدیران و مسئولانی که در سنگرها ایستاده اند. اتحاد یعنی هیچ کاسب و فروشنده ای به خود اجازه ندهد گرانفروشی و احتکار کند. اتحاد یعنی دستگیری از خانواده هایی که در اثر جنگ و بمباران های بی امان دشمنان تنگدست شده اند. اتحاد یعنی سر و سامان دادن به بی پناهان. اتحاد یعنی همدلی و همراهی و اجتناب از سخنان سخت که بتواند رشته های به هم پیوسته وحدت را باز نماید.

اتحاد یک لفظ و یک کلمه ای نیست که بتوان آن را لقلقه ی زبان کرد. اتحاد ریشه در باور دینی، مذهبی و فرهنگ اقوام ایرانی دارد. اتحاد یعنی بدانیم آریوبرزن ها در دربند فارس مقابل اسکندر با چه هدف و انگیزه ای ایستادگی کردند. اتحاد یعنی تمامیت ارضی ایران به جانمان گره خورده است. اتحاد یعنی هویت و ملیت ما در رفتار، گفتار و پندارمان نهفته است. اتحاد یعنی حفظ تمدن 2500 ساله ای که ریشه در این آب و خاک و دل مردمی دارد که قرن ها در برابر تجاوزات بی امان جهانگشایان ایستاده انداتحاد یعنی انقلابی ماندن. اتحاد یعنی ارزش گذاری بر فداکاری ها و ایثارگری های مردانی که شجاعت و باورشان عامل قدرت نمایی امروز ایرانیان است. شهدایی که ذکر نامشان هفتاد من کاغذ شود و در این کوتاه سخن نگنجد. همت ها، باکری ها، صیاد شیرازی ها، دوران ها و هزاران نفر از شهدایی که ریشه های ستبر شجره طیبه سر برآورده در آسمان ایران را خون رسانی کردند.

اتحاد یعنی قدرت موشک هایپرسونیکی که لرزه در دل دشمنان انداخته و دودمانشان را بر باد داده است. اتحاد یعنی حضور بی مهابا و شجاعانه سنگربانانی که در پای لانچرها مقابل آتش دشمنان ایستادند و سنگرها را خالی نکردند و چه بسا داوطلبانه جان بر کف نهادند و به شهادت رسیدند. راستی کدام کشور را در طول تاریخ سراغ داریم که به چنین اعتبار و افتخاری نائل شده باشند که خون را بر شمشیر پیروز کنند؟

امروز هر یک از دشمنان با برنامه ریزی های پرخرج و صرف میلیاردها دلار توانسته اند بعضی از کم مایه ها و ناباوران به خدا و روز جزا را اغفال کرده با صرف پول آنها را به جاسوسی و خیانت وا دارند چنانکه نمونه های آن را شاهدیم اینان همان کسانی هستند که راه دور زدن لشکریان اسکندر را برای شکست آریوبرزن نشان دادند و یا شاه اسماعیل و نادرشاه را به کشتن فرزندشان به جرم خیانت تشویق نمودند.

اینان همان غایرخانانی هستند که با کشتن بازرگانان مغولی، چنگیزخان را انگیزه حمله به ایران دادند. در طول تاریخ، ایرانِ عزیز، از این خیانت ها و جنایت هایی چون قتل امیرکبیرها و قائم مقام ها را کم شاهد نبوده است. این کف های روی آب در تاریخ نقشی ماندنی ندارند. قهرمانان و پهلوانان جبهه های نبرد می مانند و آثاری که از خود به جای می گذارند.

مردم شریف و بااصالت ایران عزیز را همین افتخار بس که امروز جهانیان نام کشورشان را در سرخط اخبار شبانه روز دارند و از مقاومت و ایستادگی شان درس می گیرند. ایرانِ قهرمان، گلوی آمریکا و اسرائیل و کشورهای استعمارگر را هر روز در تنگه هرمز بیشتر می فشارد، آن چنان که کاری از دست دشمنان برنمی آید. تا وقتی اتحاد ما نشکسته است و به ریسمان الهی چنگ زده ایم. به امید پیروزی نهایی و خلاصی ملت های ستمدیده از ظلم ظالمان. این باور را برای همیشه با دل و جان نگه داریم که اتحاد، اتحاد، اتحاد رمز پیروزی است.

والسلام.