زندگی انسان با تکیه بر غریزه آغاز می شود و این رویکرد بر اساس وابستگی فرزند به مادر و پدر ادامه می یابد تا رشد جسمی به مرحله ای برسد که از درجه وابستگی کودک به مادر بکاهد اما از آنجایی که غریزه نه تمدن می آفریند و نه می تواند زمینه ای برای آغاز زندگی اجتماعی را فراهم کند ، پدر و مادر با گفتار و کردار معلمی را آغاز می کنند تا کودک هر آنچه را که برای زندگی بدان نیاز دارد ، بیاموزد . اما همه چیز به اینجا ختم نمی شود زیرا همه چیز را همگان دانند   به همین دلیل کودک از زمانی که آمادگی لازم برای یادگیری از دیگران را پیدا می کند به مدرسه می رود .

وظیفه ی معلم در مرحله اول آشنا کردن کودک با یک وسیله ی ارتباطی همگانی است که خط نامیده می شود . هر چند خط بر زبان اتکا دارد اما کودک تا زمانی که با صدای حروف و شکل مکتوب آن آشنا نشود قادر به استفاده از کتاب که در بر گیرنده ی علوم گوناگون است نیست . معلم به موازات آموزش خط و نوشتن ، آداب سخن گفتن ، رفتار پسندیده ، برقراری ارتباط زبانی و زبان حرکت را نیز به کودک می آموزد و از آنجایی که همراه شدن کودک با معلم در گرو وجود یک پیوندعاطفی قوی است ، کودک در سایه محبت توام با آموزش ، تربیت می شود .

رفتن از یک کلاس به کلاسی دیگر و از یک دوره به دوره ی بعدی به این معناست که ذهن و روح و روان کودک پا به پای رشد جسمی او تکامل می یابد تا به جایی برسد که قدرت انتخاب داشته باشد .

در مدرسه به دانش آموز تفهیم می کنند که می تواند از هر کسی که صاحب دانش و تجربه است بیاموزد و این آموختن به انتخاب او بستگی دارد . محصول و ارمغان همگامی و همنوایی خانواده ، مدرسه و اجتماع ، تربیت شدن فردی است که از آمادگی لازم برای مشارکت در کارها و ایفای نقش به عنوان عضوی موثر از اجتماع برخوردار شده است .

این مقدمه را از آن رو آوردم تا اهمیت مدرسه و معلم را یادآور شوم . پر واضح است که بهترین دانش آموزان از بهترین مدرسه ها فارغ التحصیل می شوند و بهترین مدارس باید از بهترین معلم ها استفاده کنند و بهترین معلم کسی است که هرگز از آموختن بازنمی ایستد . بهترین معلم کسی است که می تواند تمرکز بالایی برای آموزش داشته باشد و همواره محصول کار خود را ارزیابی کند و با پایش و دنبال کردن حالات روحی و ذهنی و روانی دانش آموز با خانواده دانش آموز در تماس و تعامل مستمر باشد . از این رو هم مدارس باید از تمامی امکانات لازم برای آموزش و پرورش برخوردار باشند و هم رفاه و آسودگی خاطر معلم باید در سطحی باشد که بتواند روی کار و وظیفه ای که بر عهده گرفته تمرکز کند . از این منظر می توان گفت که مدرسه کانون شکل گیری تحول در یک جامعه است . دانش آموزان در مدرسه باید برای زندگی به اقتضای شرایط زمانه تربیت شوند و آموخته های آنها مغایرتی با آنچه می بینند نداشته باشد . تعلیم و تدریس معلم باید طعم و عطر و مزه میهن پرستی ، نوعدوستی و همزیستی مسالمت آمیز داشته باشد به گونه ای که دانش آموز پس از فراغت از مدرسه با شیوه های گوناگون تعاون و همکاری و کار گروهی آشنا باشد . اعتماد به نفس در مدرسه و در کلاس جوانه می زند و در همان مدرسه به بار می نشیند . آموزش "نه گفتن" به پیشنهادهای وسوسه انگیز و ایستادگی در برابر سختی ها و شجاعت به خرج دادن در برابر زیاده خواهی دیگران مانند انواع ادویه و چاشنی های غذایی به موازات یادگیری زبان و ریاضی و جغرافیا و تاریخ با جسم و جان دانش آموز درمی آمیزد و در رفتارش نهادینه می شود. شریف بودن پیشه ی معلمی سر در آبشخور چنین جایگاهی دارد . هر چند هر شخصی با هر پیشه و جایگاه اجتماعی می تواند در نقش معلم ظاهر شود اما از آنجایی که آموزش در سنین کودکی و نوجوانی بیشترین اثار را از خود بر جای می گذارد و میزان تعیین کنندگی آن در حدی است که بسیاری از افراد موفق و مشهور و خدمتگزار ، توفیقات خود را مدیون معلمان خود هستند و یاد و خاطراتی که با او داشته اند را هرگز فراموش نمی کنند .

نتیجتا این که برای داشتن فرزندانی دانا و کارآمد و میهن پرست و نوعدوست و خدمتگزار به جامعه ی بشری باید معلمان را دریابیم تا بهترین ها از لحاظ علمی و اخلاقی ، شغل معلمی را انتخاب کنند و دانش آموزانی را تربیت کنند که ترسیم کننده ی آینده کشورمان باشند.