به دنبال گرانی های افسار گسیخته ناشی از کاهش ارزش پول ملی و افزایش نرخ ارزهای خارجی و رکورد شکنی طلا و تشدید تنگناهای معیشتی ، شاهد اعتراضات صنفی بودیم که از سوی مقامات ارشد کشور به رسمیت شناخته شد ، همزمان در نشست های تحلیلی که برخی شبکه های تلوزیونی داخلی برگزار کردند از راهکارهایی سخن به میان آمد که می تواند به مدیریت بحران یاری رساند . آنچه قابل انکار نیست این که ظرف سال های اخیر سخن گفتن از سوء مدیریت ، فساد اقتصادی ، ناکارآمدی برخی قوانین مصوب در مجلس و بی تاثیری هزینه کردهای تبلیغاتی به گونه ای عادی سازی شده و جا افتاده که اکنون دیگر کسی نیروی خود را برای انکار چنین واقعیت هایی به هدر نمی دهد و همه اینطور که می گویند به دنبال برطرف کردن مشکلات هستند کما این که آقای مسعود پزشکیان هم صرفا به دلیل بر زبان آوردن بخشی از دغدغه های عمومی و وعده های امید بخش توانست در راس قوه ی مجریه قرار گیرد و موضوع ماموریت ایشان مشخص است .

واقعیت قضیه این است که با توجه به اظهارات برخی از مسئولین ، نمایندگان مجلس و کارشناسان رسمی مبنی بر اشتباهات صورت گرفته در گزینش ها ، سکوت در برابر بی عدالتی ها ، عبور غیرمسئولانه از کنار توصیه بازی هایی که به ظهور یقه سفید ها و آقازاده های بی افسار منجر گردیده دیگر نیازی نیست که بخواهیم فهرستی از دلایل نارضایتی های عمومی را ارائه دهیم .

توفیقات موردی هم توجیه کننده ی نارسایی ها و کاستی های گسترده نیست و عبور مردم از تحلیل های جناحی هم به این معناست که دیگر سخن گفتن از چپ و راست و میانه رو آن هم در دایره ای بسته که عده ای از یک سو مسئولیت ها و از دیگر سو نابسامانی ها را به یکدیگر پاس می دهند محلی از اعراب ندارد .

در شرایطی که همسایگان ما از آنچه در ایران می گذرد به دلیل زمینه هایی که برای سوء استفاده ی آنها وجود دارد خشنود هستند و ما قادر به استخراج منابع نفتی و گازی خود فراخور سهمی که در منابع مشترک داریم نیستیم و حضور ما در پیمان های منطقه ای و جهانی نظیر بریکس ، شانگهای ، اکو و حتی اوپک ، به دلیل تحریم ها منفعت چندانی برای ما ندارد و آن اندازه که ما را نسبت به سایر کشورهای عضو متعهد می کند موجب تعهد آنها نسبت به رعایت حقوق ما نمی شود ، نیازمند گونه ای بازنگری در برخی سیاست ها هستیم .

واقعیت های جهانی و منطقه ای ، بسیاری از کشورها را به اتخاذ سیاست هایی محتاطانه متناسب با آنچه در میدان سیاست رخ می دهد سوق داده است تا آنجا که حتی اروپایی ها نیز از برخی چارچوب های متعارف که سالها بدان پای بند بوده اند تخطی کرده و پرچم منافع ملی خود را برافراشته اند،آن هم در شرایطی که تاب آوری اقتصاد آنها در برابر تکانه های سیاسی و امنیتی به مراتب بهتر از ایران است و اینگونه نیست که پول رایج آنها تحت تاثیر اخبار راست و دروغ نوساناتی خردکننده داشته باشد . اگر چه نهادهای بین المللی نظیر سازمان ملل و شورای امنیت با وجود تمامی تبعیض ها و سیاست های دوگانه هنوز هم می توانند ملجا و پناهی برای کشورهای مورد ستم قرار گرفته باشند اما بهره گیری از کارکرد چنین نهادهایی در گرو همراهی با جامعه ی جهانی در چارچوب پروتکل های دنیا پسند و یارگیری از میان کشورهایی است که در صورت حصول اطمینان از تعریفی منطقی از منافع مشترک نه در حد تعارفات دیپلماتیک بلکه به صورت جدی در زمین ایران بازی خواهند کرد ! زیرا بر اساس قانونی نانوشته دوست همیشگی و دشمن همیشگی در دنیای سیاست بی معناست.

از طرفی دیگر باید اعتراف کنیم که هزینه کردهای سرسام آور تبلیغاتی ما در خارج و داخل کشور به دلیل این که به عنوان یک قدرت اقتصادی تعیین کننده جایگاه تثبیت شده ای نداریم خروجی مطلوبی نداشته زیرا ما برای اثبات درستی نسخه هایی که برای اداره دنیا می پیچیم نیازمند الگویی داخلی هستیم که متاسفانه هنوز نتوانسته ایم عدالتی را که از آن سخن می گوییم در کشور خود پیاده کنیم .

ظرف چند دهه ی اخیر پس از انقلاب کارهای زیادی با هزینه های فراوان در ایران صورت گرفته که بعضا نتیجه بخش بوده اما در مورد برخی طرح ها و برنامه ها به اهداف از پیش تعیین شده نرسیده ایم و از انجام برخی کارهای لازم نیز غفلت کرده ایم که در مقام تحلیل و ارزیابی قابل کتمان نیستند .

تمامی کسانی که دل در گرو این آب و خاک دارند بر این باور هستند که در هم تنیدگی فرهنگ و اقتصاد در ایران ایجاب می کند تا انسخه های بومی و در عین حال علمی و منطقی را برای عبور از بحرانی که گریبانمان را رها نمی کند مطمح نظر قرار دهیم زیرا هیچ کشوری در جهان شرایط ایران را ندارد . ضمن این که پتانسیل های موجود در بحث نیروی انسانی ، منابع زیرزمینی ، موقعیت ژئوپولیتیک و قرار داشتن 15 کشور در همسایگی ایران و نیاز جهانیان به ایران ، به ما این امکان را می دهد که با تجدید نظر در برخی سیاست ها برای بازگشت به شرایط مطلوب عزم خود را جزم کنیم و باور کنیم کشورهای زیادی مترصد فرصتی مناسب برای ایجاد ارتباط سیاسی و اقتصادی با ایران هستند که تحقق آن در گرو برداشته شدن برخی موانع خودساخته است . آنچه در این میان بیش از هر چیزی حائز اهمیت است اینکه کشورهای مدعی دوستی نتوانند ایران را وجه المصالحه رفع مشکلات خود قرار دهند . همه ی کشورها فارغ از سطح و عمق ارتباطی که با ما دارد در هر لحظه ممکن است منافع خود را در پشت کردن به ما ببینند. به همین دلیل "دوست ما در جایی است که منافع ما در آنجاست" .