اغلب کسانی که بین سالهای 1320 تا 1345 به دنیا آمده اند به اقتضای سن و سال و درک و شعورشان ، شاهد رویداهای شگفت انگیزی بوده اند که مبارزه برای ملی شدن صنعت نفت ، مشاهده دو نظام کاملا متفاوت حکومتی در ایران پس از وقوع انقلاب ، جنگ هشت ساله ، فروپاشی کمونیسم ، جنگ بوسنی ، ، ظهور گروه های سلفی در منطقه ، جنگ عراق و افغانستان و اوکراین ، تغییرات آب و هوایی و خشک شدن برخی دریاچه ها و تالاب ها ، همه گیری کرونا و جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی با ایران در چند مرحله از نمونه های برجسته آن است و از همه مهمتر این نسل دنیا دیده شاهد ظهور پدیده ای خارق العاده که محصول هوش بشری و تکنولوژی مدرن است نیز بوده اند که به آنها توانایی برقراری ارتباط با جهان بخشیده است . کاربردی شدن این پدیده به لحاظ تاثیرات همه جانبه اش بر زندگی موجب گردیده که برخی از آن به عنوان یک انقلاب به معنای واقعی کلمه و مهمترین رویداد قرن بیستم و بیست و یکم یاد کنند .

اینترنت کاری کرده که بدون این نعمت بزرگ، زندگی و کسب و کار و برقرای ارتباط با مشکلات فراوانی روبرو می شود . معمولا وقتی نقش یک چیز در زندگی مردم اهمیت پیدا می کند ، کیفیت استفاده از آن و بود و نبودش خواه ناخواه رنگ و بوی سیاسی هم به خود می گیرد تا جایی که می تواند روی سمت و سوی رای مردم و میزان مشارکت آنها در انتخابات تاثیر گذار باشد .

امروزه دیگر برای تعیین میزان باسوادی افراد ، صرفا توانایی آنها برای خواندن و نوشتن را در نظر نمی گیرند بلکه مهارت آنها برای استفاده از وسایل ارتباطی می تواند تعیین کننده سواد آنها باشد .

پر واضح است که حذف چنین نعمتی از زندگی به نارضایتی ها دامن می زند و اختصاص آن به افراد و گروه هایی خاص نیز به فراگیری شائبه ی نگاه طبقاتی به جامعه می انجامد که بسیار نفرت انگیز است .

اگر یک باغبان ، کارگر و نقاش و یا صاحب هر فن و پیشه ای به ابزار مورد نیاز خود دسترسی نداشته باشد ، قادر به انجام کار و درآمدزایی نیست . حالا بیل و کلنگ و تیشه و اره باشد یا هر ابزار دیگر فرقی نمی کند .

البته تردیدی نیست که از هر ابزاری می توان سوء استفاده کرد . باغبان هم می تواند با بیل به فرق کسی بکوبد و کارگر هم می تواند با کلنگ آدم بکشد و از تلفن همراه و اینترنت هم می توان برای انجام کارهای مجرمانه استفاده کرد . از این رو همان گونه که نمی توان بیل و کلنگ را از باغبان و کارگر گرفت ، قطع کردن اینترنت هم با عقل سلیم همخوانی ندارد خصوصا زمانی که ما اکثریت مردم را اهل سوء استفاده از چنین امکاناتی نمی بینیم .

دسترسی به اینترنت برای ادامه ی کار مانند دسترسی به نان برای ادامه حیات است . این مسئله به هیچ وجه شوخی بردار نیست . فرقی نمی کند که اینترنت چه نقشی در زندگی افراد داشته باشد زیرا آنچه مهم است نیاز مبرمی است که همگان به اینترنت دارند . این روزها حتی چوپانی که در دشت و صحرا گله های گاو و گوسفند را هدایت می کند نیز احساس می کند که برای آشنایی با شیوه های گوناگون شبانی در فصول مختلف نیازمند دسترسی به اینترنت است .

همان گونه که ما نمی توانیم بگوییم زندگی و حیات عده ای اهمیت بیشتری دارد ، نمی توانیم بگوییم بعضی ها اگر کار نکنند مشکلی ایجاد نمی شود و آسمان به زمین نمی آید . کافی است که پاکبانان شهری یک روز کار خود را انجام ندهند تا ببینیم آن شهر چگونه در معرض انواع بیماری ها قرار می گیرد .

این روزها به هر مسئول و غیر مسئولی که می رسیم از ضرورت برقراری تماش و دسترسی مردم به اینترنت جهانی سخن می گوید . خصوصا کسانی که با رای مستقیم مردم امور اجرایی کشور را در دست گرفته اند و یا به نهادهای مشورتی راه یافته اند همه بر اهمیت استفاده از اینترنت در عصر ارتباطات تاکید می کنند . طبیعتا وقتی مردم می بینند و می شنود که چنین افرادی ظاهرا پیگیر تامین امکانات برای دسترسی مردم به اینترنت هستند ولی اتفاقی نمی افتد این شائبه قوت می گیرد که کسانی که با رای مردم مامور اداره کشور هستند ، از اختیارات لازم برای انجام وظیفه برخوردار نیستند!

در حال حاضر همه می گویند ، اینترنت ، بودن یا نبودن ، مسئله این است .