تکیه کلام ترامپ در پاسخ به خبرنگاران ، مخالفان جنگ ، مدافعان حقوق بشر و شخصیت هایی نظیر پاپ در زمانی که احساس می کند دیگر حرفی برای گفتن ندارد این است که ایران نباید سلاح هسته ای داشته باشد . البته شاید کسانی که به مواضع صریح ایران در مورد غیرمشروع بودن حرکت به سمت سلاح هسته ای اعتمادی ندارند ، پاسخ ترامپ را در خور اعتنا توصیف کنند اما حتما کسانی پیدا می شوند که بگویند ، اولا ایران به عنوان یکی از اعضای ان پی تی قوانین مربوط به نظارت این سازمان را پذیرفته و آژانس نیز تاکنون به نشانه هایی دال بر حرکت ایران به سمت ساخت بمب اتمی دست نیافته است ضمن این که ایران در مذاکرات برجام نیز محدودیت های مورد نظر آژانس را پذیرفته بود ولی این آمریکا بود که برجام را پاره کرد و از توافق خارج شد و تاکنون نیز دو بار در حین مذاکره به ایران حمله کرده است. بنابراین جنگی که ترامپ و رژیم صهیونیستی آغازگر آن بوده اند ، هیچگونه مبنای قانونی نداشته و حمله به تأسیسات غیرنظامی ، مدارس ، بیمارستان ها ، امدادگران هلال احمر، آمبولانس ها و مناطق غیر نظامی نیز هیچ پیوندی با این موضوع ندارد . بنابراین باید دلیل جنگ رژیم صهیونیستی و آمریکا با ایران را در جای دیگری جستجو کرد. برخی برای توجیه این جنگ بحث مواضع ضد اسرائیلی ایران و حمایتش از جریان مقاومت را پیش می کشند ، این در حالی است که غیر از ایران بسیاری از کشورها با اشغالگری صهیونیست ها مخالف هستند و حتی اروپایی ها و سازمان ملل و شورای امنیت نیز با ساختن شهرک های صهیونیست نشین مخالفت کرده اند و ثانیا ایران تاکنون آغازگر هیچ جنگی با اسرائیل نبوده و بارها اعلام کرده که اگر ما از نابودی اسراییل سخن می گوییم منظورمان این نیست که این کار باید توسط ایران صورت گیرد بلکه آنچه موجب نابودی رژیم صهیونیستی می شود خصلت اشغالگری و پیگیری آرمان موهوم از نیل تا فرات است که عملا صهیونیست ها را در مقابل تمامی همسایگان و مسلمانان قرار میدهد از همه این ها گذشته اسرائیل نه به مفاد قراردادکمپ دیوید که آن را پذیرفته عمل کرده و نه به قرارداد اسلو پای بند است یعنی عملا تا کنون بارها زیر امضای خودش زده است. برخی حمله به ایران را اقدامی در راستای در تنگنا قرار دادن چین و دور کردن ایران از روسیه تفسیر می کنند که در چهارچوب سیاست نگاه به شرق آمریکا که در دهه ی اخیر برجستگی بیشتری دارد قابل بررسی است ؛ هر چند کم تحرکی این دو کشور در جریان جنگ رمضان نشان داد که چین و روسیه نیز از هر گونه اقدامی بتواند کفه ی میدان را به نفع ایران تغییر دهد به دلیل توجه ویژه ای که به منافع خود نزد کشورهای عربی داشته اند و همچنین به خاطر تعهدی که نسبت به روس تبارهای اسرائیلی دارند ، پرهیز می کنند و در خوش بینانه ترین حالت ترجیح آنها این است که جنگ آمریکا با ایران به تضعیف هژمونی آمریکا بیانجامد و توجه غرب به ایران آنها را از توجه به اوکراین و تایوان باز دارد.

از طرفی دیگر ، عملکرد نیروهایی نیابتی در عراق، یمن و لبنان نیز قبل از این که تبعیت محض از جمهوری اسلامی ایران تلقی شود ، واکنشی بر مبنای منافع مشترک توصیف می شود که نتیجه ی زیاده خواهی رژیم صهیونیستی است . آیا ما هم می توانیم کشورهای حاشیه خلیج فارس که در راستای منافع آمریکا عمل می کنند ، نیروی نیابتی آمریکا و اسرائیل بنامیم ؟

جای شگفتی است که با وجود راه حل های متعدد برای تداوم برنامه غنی سازی در ایران بدون آن که خطر هسته ای شدن وجود داشته باشد باز هم آمریکا و اسرائیل به دنبال تسلیم بی قید و شرط ایران هستند که صرفا به موضوع هسته ای نیز محدود نخواهد شد زیرا ترامپ تاکنون بارها هم با صراحت و هم با کنایه به طمع خود نسبت به نفت ایران و کنترل انرژی منطقه اشاره کرده و به دنبال تجزیه و بلعیدن ایران است . شاید اگر ایران در جغرافیای متفاوتی قرار داشت تا این اندازه با مشکل مواجه نمی شد . دنیا به این واقعیت پی برده است که حتی اگر تمامی کشورهای واقع شده در غرب آسیا با اسرائیل پشت میز مذاکره بنشینند و این کشور را به رسمیت بشناسند باز هم منطقه روی صلح و صفا را نخواهد دید ، زیرا با توسعه طلبی این رژیم همخوانی ندارد و تحقق صلح در خوش بینانه ترین حالت در گرو بازگشت به راه حل دو کشوری است که جریان تندرو حاکم بر اسرائیل مطلقا با آن مخالف است.

اگر ازهمین فردا ایران موضعی مشابه مواضع اغلب کشورهای عربی پیرامون فلسطین بگیرد و همه چیز را به اراده ی فلسطینی ها گره بزند و اعلام کند که چون نه تنها کمترین منفعت مادی در موضوع فلسطین ندارد بلکه تهدیدی از سوی اسرائیل در پیوند با بحث ار نیل تا فرات نیز متوجه ایران نیست ، بنابراین خواهان اجرای قرارداد اسلو و کمپ دیوید و اجرای مصوبات سازمان ملل و شورای امنیت در مورد فلسطین است باز هم لگدپرانی های اسرائیل ادامه خواهد داشت . اگر نتیجه جنگ 6 روزه اعراب و اسرائیل را با جنگ 60 روزه ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی مقایسه کنیم به تفاوت اراده ها و جدیت ایران در دفاع از مواضع بر حق خود پی می بریم . اگر کشورهای عربی تحت تاثیر جنگ رمضان به این واقعیت پی برده باشند که ترس آنها از آمریکا بیهوده بوده ، بدون کمک ایران نیز می توانند مشکل فلسطین را حل کنند ، تنها کافی است با الهام از ایران که با بستن تنگه هرمز روی گلوی آمریکا فشار آورد از نفت خود سلاحی خطرناک تر از بمب اتمی بسازند . ولی تجربه نشان داده است که با این وصف دورنمای صلح در خاورمیانه امیدوار کننده نخواهد بود .